Journal – Gailtal
Een middag op de Egger Alm

Na een wandeling van drie uur door de Garnitzenklamm keerde ik terug naar de parkeerplaats. Ik was moe, mijn benen voelden zwaar, maar tegelijk was ik opgelucht dat ik deze indrukwekkende kloof voor een aanzienlijk deel had doorlopen. Nu wachtte me nog een tweede deel van de dag.

Ik stapte in de auto en reed omhoog naar de Egger Alm. De Eggeralmstrasse kronkelde zich vanaf de parkeerplaats bij de kloof met veertien haarspeldbochten steeds verder de bergen in. Met iedere bocht verdween de drukte van beneden verder achter me. De weg was smal en in slechte staat en eigenlijk meer een landweggetje dan een bergweg. Auto’s passeerden elkaar hier niet graag.

Op de alm

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats van de Egger Alm, stapte ik uit en voelde de temperatuur dalen. De lucht was hier helder, met die karakteristieke alpenlucht die je ruikt op hoogte. Mijn benen waren moe, maar de rust hier trok me direct richting de Alm.

Vanaf de parkeerplaats liep ik naar de hutjes, een korte wandeling van een halve kilometer. De ongeveer vijftig houten hutten stonden als een klein, verweven dorp tegen elkaar aan, elk met dezelfde simpele architectuur: donker hout, steile daken tegen de sneeuw, kleine raampjes. Ergens tussen die hutjes stond een kapel, niet groter dan een schoenendoos, maar zichtbaar van overal. Dit was geen toeristisch, gereconstrueerd alpendorp. Dit was echt.

Omdat het lunchtijd was en ik trek had van de tocht door de kloof, liep ik snel door naar “Zum Rudi”. Ik nam plaats op een houten bank op het terras, met uitzicht op de hutjes en de weides. Dit was waar ik wilde zitten: niet binnen in het donker, maar buiten, als onderdeel van wat zich afspeelde.

Tijd voor iets lokaals

Een serveerster verscheen. Ik vroeg haar welke lokale specialiteit ik moest proberen en haar antwoord kwam zonder twijfel: “Frigga. Echt Karinthisch,” zei ze “gemaakt zoals het hoort.”

Ik bestelde de Frigga en een glas Holunderblütensirup met water. De siroop was helder roze, bijna transparant, en smaakte naar de zomer: zoet en bloemig. Een heerlijke dorstlesser.

Niet veel later stond een gietijzeren pannetje op een houten plank voor me. Ei, gesmolten Gailtaler almkaas, stukjes spek en ui nog naborrelend in de hete boter. Eenvoudig, maar het rook naar iets heerlijks. Terwijl ik van de Frigga at –hartig, zout van de spek, romig door de kaas en knapperig gebakken in de boter– keek ik uit over de alm. De houten hutjes verspreidden zich tussen de weides. Hier en daar graasde een koe. Achter alles torenden de bergen uit, grijs en koud.